Wanneer ben jij er voor jezelf?
Je staat al weken “aan”.
Je doet wat er moet gebeuren. Je regelt, plant, zorgt.
Je bent er voor iedereen.
Maar wanneer was jij er nou eens écht voor jezelf?
Misschien voel je het wel…
Die vermoeidheid die niet alleen fysiek is, maar dieper zit.
Een onrust in je lichaam.
Of juist het tegenovergestelde: een soort vlakheid, alsof je minder voelt.
We zijn zo gewend geraakt om door te gaan.
Om signalen van ons lichaam te negeren.
Om pas te stoppen als het eigenlijk al te laat is.
En toch vraagt je lichaam zachtjes — of soms steeds iets luider:
“Wil je even naar mij luisteren?”
Er voor jezelf zijn hoeft niet groots of ingewikkeld te zijn.
Het begint vaak met iets kleins.
Even zitten.
Een hand op je buik.
Een ademhaling die je volgt, zonder iets te willen veranderen.
Misschien merk je dat je schouders gespannen zijn.
Of dat je adem hoog zit.
Misschien merk je juist helemaal niets — en dat is ook oké.
Er voor jezelf zijn betekent niet dat je iets moet fixen.
Het betekent dat je aanwezig bent bij wat er is.
Zonder oordeel. Zonder haast.
In mijn (trauma-sensitieve) yogalessen werken we precies op die manier.
Zacht. Rustig. Met ruimte voor jouw tempo.
Zodat je stap voor stap weer contact kunt maken met je lichaam — op een manier die veilig voelt.
Niet om iets te bereiken.
Maar om weer te voelen: ik ben hier.
Misschien is dit jouw moment.
Om even stil te staan.
Om jezelf die vraag nog eens te stellen:
Wanneer ben ik er voor mij?
En misschien…
kun je daar vandaag een klein begin mee maken.
Voel je dat dit je raakt?
Je bent van harte welkom voor een 1-op-1 sessie, waarin we samen in alle rust onderzoeken wat jouw lichaam nodig heeft.
Stuur me gerust een berichtje of kijk op de website voor meer informatie.
Recente reacties